کنون که دوری و با من وفا نخواهی کردچرا کبوتر دل را رها نخواهی کردز هر که دل به تو دادست جان گیریتو عادلی و اصولاً جفا نخواهی کرد!علاج زهر نگاهت، کلام شیرین استتو درد بینی و هرگز دوا نخواهی کردمن آهو ا

حال من چون جنگل پیر بلوطدر میان آتش و مرگ و سقوطدست و پایم بسته و چشمم به دودآه از آن بادی که آتش را فزودمن بفکر ریشه و خاکم هنوزدر میان آتش و ظهر تموزآرزوی شاخ و برگ تازه ، رفتسینه از داغ نهانی تفت و